Nachtmystium – Addicts : Black Meddle Part II

Black metal’in son beş altı yılda aldığı şekil şemal çok garip. Rock n Roll’un ekstrem bir üst modeli olarak kariyerine başlayıp thrash sularından beslenen ve daha sonra death metal ile grindcore’un arasında bir yerde kendine sağlam bir rütbe edinen bu kimi zaman sofistike kimi zaman da saçma sapan ( bakınız “yeni nazi bm akımı”, bu ne lan ) olabilen insanların bir arada aşık attığı alt türün en güzel yanı kült örnekleriyle kırk yıl sonra bile aklınızı alabilecek kadar derin ( Venom, Bathory, Darkthrone ), yeni gruplarındaki deneysellik merakıyla zevke getirecek kadar da yenilikçi olabilmesi ( bkz. Nachtmystium ). Black metali Star TV haberlerindeki Cradle Of Filth klibi ve Dimmu Borgir’in hiç bitmeyen klavye partisyonları olarak hatırlamak istemeyenler için karşımızda mükemmel bir albüm duruyor. Standart bir Manics, The Cure ya da U2 rifinin black metal sınırlarına sokulabilmesinin yegane formülü onu alıp mid tempo heavy metal rifleriyle harmanlamaktan geçiyor. Nacht, bunu fark etmiş olacak ki, Amon Amarth’da beni sıkıntıdan öldüren ne varsa onları atıp yerlerine indie gruplarının şarkı düzenleme mantığındaki kuralları uyarlamış. Sonuç en azından albümün yarısından fazlasında gayet başarılı. E arada altta duyulan bir Killing Joke rifinin üstünde “savaşa koşuyoruz biz gelince kaçın laaan” tarzı bir nara duymak komik de olsa, fikir başarılı, uyarlama başarılı, sonuç başarılı.

Deftones - Diamond Eyes

Oha. Yani albümün son şarkısı bittiğinde verdiğim ilk tepki buydu, onu demek istiyorum. Ağzım bir karış açık kalakaldım. Tek kelimeyle “mükemmel”. Aslında yazıyı burada bitirmek gerekiyor, buradan sonrası gereksiz. “Saturday Night Wrist”den sonra grubun başına gelenleri biliyorsunuzdur; Team Sleep projesi ile iyice dikkati dağılan bir Chino ( ki bu dağınıklık Saturday’e de yansımıştı ), numetalin modasının geçmesiyle sadece kemik kitlesiyle başbaşa kalan bir grup, talihsiz bir kaza sonrası hala komada olan bir basçı ve onsuz yayınlanmasını anlamsız buldukları için çöpe atılan bir albüm. Bütün bunların ardından grubun stüdyoya girip de “Diamond Eyes”ı çıkaracağını söyleseler kimse inanmazdı herhalde. İlk iki albümün ruhunu, The White Pony’nin atmosferini ve Minerva’nın sertliğini bir arada barındıran, Deftones tarihinin en olgun eseri ile karşı karşıyayız. Albüme adını veren parçanın büyüsü daha etkisini yitirmeden, ortalama gruplarda genelde filler şarkıların işgal ettiği 5-9 numaralara öyle güzel dört şarkıyı ardı ardına döşemiş ki adamlar, dinlerken alacağınız zevki en yakın tarif edecek kelime sanırım “orgazm” olabilir. Prince, Sextape, Risk gibi şarkılardaki ruh ve atmosferi yaşamaktan kendinizi alıkoymayın. Çok gruba nasip olmayan bir cümle ile bitirelim, eğer Deftones dinlemeye yeni başlayacaksanız, tercihiniz “Diamond Eyes” olsun.

Cancer Bats - Bears, Mayors, Scraps And Bones

Rage Against The Machine’in metalkor vokalleriyle yeniden doğruğunu düşünün; Drowningman’in sadece orta tempo şarkılar yaparak bir de Beastie Boys coverladığını düşünün; screamo gibi bir alttürün klişelerini kullanırken bile çok başarılı besteler çıkarıp “gevşemeyen” bir grup düşünün; Cancer Bats bunların hepsini tek albümde yapmayı becermiş. Sırf çok ama çok başarılı Beastie Boys coverı “Sabotage” için bile mutlaka dinlenmesi gereken, çok ama çok eğlenceli bir albüm bu. Peki çok uzun ömürlü mü? İşte henüz o albümü yaptıklarını sanmıyorum ama oraya gideceklerinin sinyallerini bu albümle veriyorlar diyebiliriz. 18 Visions’un, Drowningman’in güzel günlerini özleyip, bir parça da mainstream ilavesinden çekinmeyenler kaçırmasın.

Ambush - Fright Night

2010’da Sick Of IT All ve Against Me’nin yarattığı hayal kırıklıklarını Ambush dinleyerek atlattım resmen. 2000’lerin gruplarını ısrarla dinleyerek hardcore/punk icra ederken sahip olmanızın zorunlu olduğu o “ruhu” aramaya ısrarla devam eden kardeşiniz, Ambush!’un “Fright Night”ını dinlerken aşırı doza maruz kalıp coşku kanaması geçirdi tabiri caizse. Aslında ilk albümleri “American Monster”dan kalma bir şarkı olan ama bendenizin bu albümle keşfettiği hc marşı “Friendship” başta olmak üzere baştan sona ruh kokan bir albüme imza atmış gençler. Tarz olarak basitçe Raised Fist/Comeback Kid ve Gallows’un çok başarılı bir remiksi olarak nitelendirebileceğimiz grup, özellikle hem oldskull yüksek tempolu hc bölümlerinde hem de breakdownlarla dolu metalkor bölümlerinde işin sırrının sürükleyici vokallerle buraları süsleyebilmek olduğunu çözmüş. Eğer bir terslik olmaz da dağılmazlarsa bir sonraki albümün on üzerinden onluk olacağına bahse girerim. O zamana kadar, “Friendship”le idare edeceğiz.

Misery Index - Heirs To Thievery

Gittikçe daha çok hardcore olayına gireceğini tahmin etmiştim Jason ve tayfasının ama bunu yaparken 1990’ların sonlarındaki o mekanik ve yavan death/grind soundunu davulda kullanacaklarını göremedim arkadaş. Açıkçası Traitors kadar iyi besteler de içermemesine rağmen kendisini çok rahat ve yormadan dinleten bir albüm HTT. Grubun teknik kapasitesi ile catchy besteler yapabilme yeteneğinin doruğu olan Traitors’dan sonra bu albüm, tamamen daha kolay dinlenebilir bir müziğe ve sounda doğru yelken açma eğiliminde. Kısacası Heirst To thievery, iyi bir albüm olsa da, asıl görevi grubun kariyerinin doruğunun Traitors olduğunu onaylamak için yapılmış bir yeni dönem albümü gibi. Aklımın hala Traitors’da olduğunu fark ettiğinizin farkındayım, her grubun arka arkaya çok güçlü albümler yapmasının zor bir şey olduğunun da farkındayım ama şunu da açıkça ifade edeyim ki yazdıklarım Heirs To Thivery’nin kötü olduğu anlamına gelmiyor. Tam tersine bu albümle grubu birçok çocuk daha yeni yeni keşfedecek ve aşık olacaktır. Özellikle moshy tabir edilen bölümlerle dolu metalcore şarkılarını anımsatan geçişleriyle Fed To The Wolves, The Carrion Call ve The Seventh Cavalry albümün yıldızlaşan parçaları. Nakaratıyla bir önceki albümden kaçmış gibi duran “The Illuminaught” da favorilerimden. Yine de, yukarıdaki tüm kıvırmalara rağmen sanki, sanki bu albüm bir yıl daha sonra çıksaydı grup çok daha olgun ve devrimci bir albüme imza atacaktı gibi bir his var içimde. Öyle bir his işte.

Athena - Pis

“On İki Dev Adam”ı da, Erovizyon’daki yazış şarkılarını da sevmiştim açıkçası. Athena, bir şekilde, thrash günlerinden beri sevdiğim bir grup olmaya devam etti. Bazil’i, Captain Hook günlerini, tarlaya ekilen soğanları da; popüler olduktan sonra yaptıkları işleri de sevmiştim. Taa ki Duman etkisi kendini baladımsı şarkılarda gösterene kadar. “Breed”in Türkçesi de daha çok yeni bir ürün vermek için değil de, grubun kendine yeni bir yol bulmak için yaptığı bir hareket gibiydi, ısınamadım. Exploited konserinde izlediğimde ise ümitlenmiştim, tabiri caizse öküz gibi çalıyorlardı, Gökhan hala sahne önünden kendisine sataşanların üzerine uçacak kadar bu işi seviyordu. Sonrasında grubun verdiği ara artık işin sonu olur diye düşünüyordum ki bir iki ay önce “albüm çıkarıyorlarmış” haberi geldi. Bire bir tanışıklığım yoktu ama sağdan soldan daha köklerine yakın bir albüm peşinde olduklarını duymuştum. Öyle de oldu. Ska punk, surf, rakınrol, rakabili, saykobili ne varsa doldurmuşlar şarkılara. İlk iki albümde bile böylesine bütünlüklü bir dinlenebilirlik yoktu açıkçası, başından sonuna kadar kıpır kıpır, tek bir boşu olmayan, acaip eğlenceli ve güzel bir albüme imza atmış adamlar. Hani Almanların “halka malolmuş” ailecek dinlenen punk grupları vardır ya, onlara benzer bir kafası var artık Athena’nın. Daha doğrusu eğer artık yaşını başını almış eski Captain Hook müdavimlerinden, her fırsatta açık fikirli olmakla övünen alternatif müzik camiasına kadar asıl hitap etmeleri gereken kitle ıskalamazsa bu albümü öyle olacak. Ben şahsen oğluma Athena, Rashit, 100 Derece gibi grupları gururla dinletebileceğimi biliyorum ve çok mutluyum sayın okuyucu. Albümün mükemmelliğini aşındıran tek şey ise tüm seslerin fazlasıyla kısık olması. Çokça dijital seslerin içinde kaybolmalarından daha iyidir diyerek yok sayabiliriz tabii bu durumu. Favorilerim Dalga ve Kolaj..

The Gaslight Anthem – American Slang

Genç Springsteen’in bir punk rock idolü olduğunu düşünün, yapacağı müziğin birebir karşılığı The Gaslight Anthem olacaktır. Karşımızda bir Springsteen rip off’u var demiyorum, hatta grubu tanımlamak için bu benzetmeyi kullanırken sanatçının kariyerinin son yarısından da bahsetmiyorum, bahsettiğim “Streets Of Philedelphia” ile yeniden doğduğu çağdan önceki Springsteen. Özellikle son dönem partonu çok fazla ağırbaşlı bulan benim gibiler için harika bir grup GA fakat onları sevebilmek için metalle kendinizi sınırlamıyor ve punk rock, gospel, rockabilly gibi türlere de göz kırpıyor olmanız gerekiyor. Yanınızda yırtık mini kot şortlu bir afetle mtv kliplerinden kaçmış havalarda sıcak tatil mekanlarına yapacağınız araba yolculuklarında, neden kendi işçi sınıfınızın müzikleriyle hiç alakanız olmadığını ama Amerikalının inculuzun her tür halk müziğini ezberden mal gibi dinlediğinizi düşünürken Bring It On, The Queen Of Lower gibi şarkılar ilaç gibi gelecek, kendinizi aydınlanmış hissedeceksiniz. Sataşmamı mazur görün, albüme bir şans verin, cıncın müzikleri, hoplatan zıplatan hartkorcuları bi beş dakika kenara bırakın lan. Varyasyon iyidir.